Bikini Janusza L.Wiśniewskiego to powieść tak wielowątkowa, że można się zagubić... No i ten tytuł i okładka – bardzo mylące. Pierwsze skojarzenie: plaża, piasek, opalanie, bikini... No tak, a zaczyna się wojną, bombardowaniem, śmiercią. Bikini też będzie, ale później. I to nie jako strój kąpielowy, tylko atol Bikini, na którym od 1946 r. Amerykanie prowadzili próby z bronią jądrową. Ale żeby nie było tak smutno i tragicznie, będzie też romans, zauroczenie, miłość i oczywiście seks (jak to u Wiśniewskiego). Dobrze się to czyta. Historia bohaterów jest ciekawa, choć oni sami są trochę nierealni, bezcieleśni wręcz. Choć autor – znawca kobiecej duszy, próbuje [...]

  Biografię jedynej Polki, która zrobiła wielką karierę w Hollywood, Pola Negri. Legenda Hollywood, Mariusza Kotowskiego, czyta się z zainteresowaniem. Największą wartością tej książki jest ogrom informacji o świecie i ludziach filmu okresu międzywojennego. Historia narodzin filmu jako sztuki jest pasjonująca. Autor przybliża nam postać nie tylko Poli Negri, ale także Charliego Chaplina, Rudolfa Valentino, Grety Garbo, i in.   Pola Negri była gwiazdą wielkiego formatu. Dobrze, że Kotowski swoją książką i Janusz Józefowicz Politą przypomnieli o trochę chyba zapomnianej, utalentowanej Polce.   Jedyny minus tego opracowania to sposób podania faktów – trochę za suchy. Ale i tak polecamy!    

  Pięknego czwartkowego popołudnia, spotkałyśmy się aby porozmawiać o kryminałach. Na tapecie był Krajewski: Festung Breslau i Erynie. Pierwsza z cyklu o Wrocławiu, druga z serii „lwowskiej”. Wysmakowane literacko, dopracowane w każdym calu, po prostu perełki. Świetnie, że Marek Krajewski – filolog klasyczny, wziął się za pisanie kryminałów. Ten lekceważony gatunek ma doskonałego przedstawiciela, który podnosi jego rangę.   Obie książki wywołują gęsią skórkę na plecach, a zbrodnie przyprawiają o odruch wymiotny. Atmosfera jest gęsta i mroczna. Czytając czujemy obrzydzenie i wstręt. Ale nie możemy się oderwać, chcąc doznać olśnienia i odkryć kto jest tym ohydnym zbrodniarzem i dlaczego to zrobił. [...]

Klub Książki Mary Alice Monroe, to lektura lekka, łatwa i przyjemna. Pomimo że bohaterki tego czytadełka mają poważne problemy rodzinne, zdrowotne, i inne. Ale któż ich nie ma? Jednak tylko w amerykańskich filmach i powieściach (ależ uogólniam!) wszystko kończy się dobrze. I tak jest też tutaj. Od pierwszych kart powieści wiemy jak się ona skończy. Chorzy wyzdrowieją, samotni znajdą miłość, skłóceni pogodzą się, itd. A wszystko to dzięki wspólnocie jaką jest klub czytelniczy tworzony przez pięć bohaterek. Lektura książek i dyskusja o nich jest pretekstem do spotkań w miłym gronie, przy lampce wina. Przy okazji rozwiązują się problemy... Jaki z tego [...]

Ciemno, prawie noc Joanny Bator, książka nagrodzona Nike w 2013, to gorzka pigułka. Otwierają nam się po niej oczy na mroczny świat, który istnieje gdzieś obok nas. I niczym po prochach widzimy zniekształcone, nierealne postacie i dziwne, przerażające zdarzenia. Konwencja bajkowa łagodzi straszliwą prawdę, która podana w realnej postaci byłaby zbyt przerażająca. Tymczasem ten obrzydliwy świat jest blisko. Nawet bardzo, bo choćby w Internecie. W tekst powieści,  autorka wstawiła wypowiedzi z forum internetowego. Przypomniała mi tym dlaczego z zasady nie czytam takich wpisów – bluzgów. Ale to najmniej żenująca część opowiedzianej historii. Powieść podobała nam się. Choć niektórym, zostawiła zbyt cierpki posmak...

Klucz Sary Tatiany de Rosnay to książka poświęcona "dzieciom, które nigdy nie wróciły oraz tym, które przeżyły by dać świadectwo". Te dzieci to ofiary francuskiego holocaustu. Każdy kraj ma jakąś mroczną kartę w historii. Polacy mają Jedwabne, a Francuzi stadion Vélodrome d'Hiver. Poznajemy mało znane, autentyczne wydarzenia z okresu II wojny światowej. Opowieść osnuta wokół  nich jest jeszcze bardziej przerażająca. W momencie, w którym dowiadujemy się co znajduje się za drzwiami, które otwiera tytułowy klucz, ściska nas w gardle i nie puszcza do końca książki... Dobra, poruszająca powieść. Polecamy.  

Dracena przerywa milczenie Mai Kotarskiej to powieść dziwna... Mamy tu roztrzepanych naukowców z jakiegoś instytutu, zbrodnię popełnioną w owej placówce i dwie pracujące tam, samozwańcze panie detektyw. Głównym świadkiem zostaje roślina z pokoju, w którym nastąpiło przestępstwo. Dzięki nowoczesnej technice dracena zostaje przesłuchana... Plącze się tam jeszcze kot; chyba żeby dodać tajemniczości. Postępowanie bohaterów jest co najmniej chaotyczne. Okoliczności udziwnione. Pomysł faktycznie oryginalny – roślina w roli świadka. Ale nic poza tym. Książka jest po prostu nudna. Chmielewska to to nie jest.