Aleksander Rupkiewicz (1738-1805), przeor Opactwa w Wąchocku w latach 1791-1805. Pochodził ze Żmudzi. W 1776 r. wstąpił do zakonu cystersów w klasztorze wąchockim. Od 1777 zarządzał kuźnicami i kopalniami klasztornymi doprowadzając do odrodzenia metalurgii w dobrach opactwa. Rozpoczął wydobycie rudy w lasach pomiędzy Ratajami a Starachowicami (co dało początek osadzie Górniki) oraz po północnej stronie rzeki Kamiennejna Pakułowym i Czałczyńkim Smugu (dzisiaj teren Parku Miejskiego oraz okolice stadionu). Zwieńczeniem tego procesu była budowa pierwszego w historii Starachowic zakładu wielkopiecowego usytuowanego na prawym brzegu Kamiennej. Dla uzyskania odpowiedniej energii spiętrzono rzekę budując zaporę czołową o długości 290 m. Przyczyniło się to do powstania zbiornika wodnego, który pokrył teren dawnych łąk i pastwisk, skąd wzięła się jego potoczna nazwa: Pasternik. Sam zakład wielkopiecowy oraz układ wodny zostały zbudowane w latach 1786-1789. Obok niego wzniesiono fryszerkę do świeżenia surówki wielkopiecowej oraz pierwszą w lokalnej historii cegielnię. Inwestycja zapoczątkowała nowy rozdział w historii Starachowic. Zakłady zbudowane z inicjatywy o. Rupkiewicza pracowały do 1838 roku a zostały wyburzone rok później. Zachował się jedynie zegar słoneczny, który obecnie znajduje się na terenie Muzeum Przyrody i Techniki. Sukcesy o. Rupkiewicza spowodowały, że został on wybrany przez współbraci w 1791 roku na przeora i była to pierwsza elekcja na tę funkcję w historii opactwa. Wybierany na kolejne trzyletnie kadencje sprawował ją niemal do śmierci. W wyniku III rozbioru w 1795 roku tereny te przeszły pod panowanie Austrii, stając się częścią tzw. Galicji Zachodniej. Nowe władze zamierzały upaństwowić kościelne zakłady, czemu skutecznie przeciwdziałał nowy przeor. Zasłużył się też znacznie dla rozwoju szkolnictwa, przyczyniając się do powstania gimnazjum w zabudowaniach klasztornych oraz ufundował konwikt (rodzaj bursy) dla ośmiu uczniów z biednych rodzin szlacheckich. W uznaniu zasługi na tym polu został odznaczony złotym medalem przez rząd austriacki. O. Aleksander Rupkiewicz zmarł w marcu 1805 roku, z powodu ciężkiej choroby kilka miesięcy wcześniej zrzekł się godności i w styczniu na jego miejsce wybrano kolejnego przeora.

Małgorzata Borkowska OSB, Z dziejów opactwa cystersów w Wąchocku, Kielce 1999, s.151-152; J. Wiśniewski, Dekanat iłżecki, Radom 1911, s.361.