Magdalena, córka Kossaka, czyli wspomnienia o Magdalenie Samozwaniec, to lektura tak wciągająca jak kwaśny budyń. Rafał Podraza, który opracował tę książkę, jest krewnym bohaterki. Odmalowuje portrecik damy eleganckiej, z poczuciem humoru, pewnej siebie, pięknej, dowcipnej, bystrej, i ach i och. O pisarce ze znanego krakowskiego rodu opowiadają ludzie, którzy ją mało znali, gdzieś tam się z nią zetknęli przypadkiem. Wszystko co niewygodne, niepochlebne zostało przykryte woalem tajemnicy. Czy ta laurka jest prawdziwa? Mało krwi i kości w tej Magdalenie. Czy taka charakterna postać nie zasługuje na mocną, prawdziwą do bólu biografię? Liczyłyśmy, że poznamy Samozwaniec dokładniej, a tylko mignęła nam przelotnie [...]

      Długi film o miłości...Do kogo czy do czego? Do brata który zginął wspinając się i goniąc swoje marzenia? Do narzeczonego, który wspina się z pierścionkiem, aby ze szczytu się oświadczyć i też ginie? Do wysokich szczytów górskich? Do himalaistów? Do adrenaliny? Do poczucia wolności? Książka Hugo-Badera jest o tym wszystkim. Druga część tytułu: Powrót na Broad Peak – i już wiemy, że to o groźnej górze, na której nie tak dawno w czasie zimowej wspinaczki zginęło dwóch Polaków. Autor jedzie z wyprawą poszukującą ich ciał. I zagląda, analizuje, obserwuje. Dzieli się z nami swoimi przemyśleniami, które nie zawsze są po myśli [...]

Blondynka u szamana Beaty Pawlikowskiej to mała książeczka, do przeczytania tak od niechcenia. Niestety raczej zniechęca do sięgania po inne pozycje tej podróżniczki. A czemuż to? Ponieważ z zasady czytając reportaż, książkę podróżniczą chcemy się czegoś dowiedzieć, zachwycić czymś, przeżyć przygodę... Tu przygodę przeżywa Pawlikowska, a owszem, ale my nic z tego nie mamy. Czytamy relację osoby, która się odurzyła i miała majaki. I co z tego? Po „zażyciu” każdy by miał swoje wizje, ale zaraz się tym dzielić z innymi? Po co? Autorka jest bardzo sympatyczną osobą, trochę zwariowaną i próbuje nam przedstawić swoją wizję świata. Zdecydowanie dla fanów Beaty Pawlikowskiej [...]

  Nasza klasa Tadeusza Słobodzianka jest jak prawda o Jedwabnem. Uwiera, wywołuje dyskusje. Jedni ją przyjmują i godzą się, że tak było. Inni protestują i blokują. To jedna z nielicznych książek tak jawnie nawiązująca do tego strasznego rozdziału w naszej historii. Słobodzianek otrzymał Nike za swój dramat. To nagroda za odwagę i za słuszny głos w dyskusji o antysemityzmie. Książka jest wstrząsająca i przerażająca. Tak jak przerażający był czas wojny dla Polaków i Żydów. Wszyscy byli ofiarami. Ale nie wszyscy byli ludźmi.

Mała matura Lecha Majewskiego to książka ciepła, bezpieczna, nieuwierająca. Mimo ciężkiego okresu w historii Polaków (od ok 1930 do 1947), który jest w niej opisany, odbiera się ją przyjemnie. Może dlatego, że narrator opowiada o swoim dzieciństwie, a z tej perspektywy świat często jest piękny i szczęśliwy. Majewski tak właśnie wspomina swoją młodość we Lwowie i w Krakowie. Powrócił do kraju lat dziecinnych i chyba głównie do młodzieży kieruje swoją opowieść. Język jest prosty, historie nieskomplikowane. Nie dowiemy się tu niczego nowego, czego nie wiedzieliśmy ze szkolnych lekcji historii. Można przeczytać Małą maturę z sentymentu.

Książka która jest świadectwem ogromnej miłości. Żony reportera wojennego, który w każdej chwili może zginąć w czasie swojej pracy. Żony, która tęskni, martwi się, przeżywa. Żony, która boi się prawie zwierzęcym strachem wiadomości o śmierci męża. Jest przerażona do tego stopnia, że wolałaby już to usłyszeć i mieć za sobą ten strach. Ten lęk doprowadził ją do rozstroju nerwowego w takim stopniu, że musiała leczyć się w klinice stresu bojowego. Grażyna Jagielska zwierza nam się ze swoich przeżyć. Jest to zapewne dla niej forma terapii. Dzięki temu wiemy jak stresującą pracę wykonywał Wojciech Jagielski i jak odbiło się to na życiu [...]

Czeszka, Petra Hůlowá, napisała książkę o Mongolii. Jak trzeba kochać i znać ten kraj żeby tak pięknie o nim napisać. Właściwie o ludziach tej krainy. Jedna rodzina: pięć bohaterek – pięć historii. Strasznie jest być kobietą w Mongolii. Miejsce, w którym przyszło im żyć jest ogromnym samotnym stepem, a uciekając do miasta znajdują jeszcze większą pustkę. Codzienność to trud życia pokonywanego z mozołem. I nie będzie tu radosnego zakończenia. Jest tylko smutek i nostalgia. Współczesne Mongołki są takie jak my Europejki; ze swoimi marzeniami, pragnieniami. Tylko gdzie indziej się urodziły... Świetna książka o kobietach i ich sile ponad wszystko.