Stanisław Sierakowski herbu Ogończyk (?-1662), sekretarz polskiego króla Władysława IV, opat świętokrzyski w latach 1636-1662, ur. w Bogusławicach. Syn Marcina i Anny Zielińskiej. Odbył studia w Krakowie i Padwie, po czym rozpoczął służbę jako sekretarz króla Władysława IV, który mianował go opatem świętokrzyskim w 1636 roku. Dzięki swojej gorliwości i umiejętnościom przyczynił się do znaczącego ożywienia życia duchowego oraz materialnego opactwa. W roku 1643 rozpoczął przebudowę św. Krzyża w stylu barokowym. Na jego czasy przypadły trudne lata powstania Chmielnickiego oraz potopu szwedzkiego. W roku 1657 wojska księcia siedmiogrodzkiego, Rakoczego – sojusznika Szwedów najechały Małopolskę. Spustoszyły również dobra benedyktynów, w tym sam klasztor, mordując przy tym kilku zakonników. Sierakowski tuż po najeździe rozpoczął odbudowę dóbr. W tym celu między innymi zdecydował o dokończeniu lokacji Wierzbnika. Powołując się na przywilej królewski z 1624 roku wydał akt erekcyjny w dniu 16 września 1657 roku. Od tej chwili można mówić o formalno-prawnym początku historii miasta Wierzbnik. Dokument określał wielkość zabudowy na 64 domy oraz szczegółowe prawa i obowiązki mieszczan. Sierakowski ufundował po 1657 r. drewniany kościół pw. Św. Trójcy, na miejscu którego w latach 1682-1688 opat Komornicki ufundował nowy. Sierakowski prowadził bardzo pobożne życie, czym wyróżniał się od innych dygnitarzy kościelnych. W ostatnich latach, chorego już opata odwiedzał osobiście król Jan II Kazimierz Waza. Stanisław Sierakowski zmarł 30 maja 1662 roku w opinii świętości. Pochowany został w opactwie na Św. Krzyżu.

Spicilegium Gerarda Lefebvre’a de Lassus. Źródło do historii Benedyktynów świętokrzyskich, opr. K. Bracha, J. Kaliszuk, Z. Koczarski, A. Poznański, Kielce 2025, s. 228-233; J. Wiśniewski, Dekanat iłżecki, Radom 1911, s. 399-401.